کدامین باغ را

در نفس زمین کاشتی

که جهان از بوی آن مست شد

و کدام آواز را در گوش خلق خواندی

که همه چیز دگرگونه شد

دیگر جایی برای درنگ نیست

با آمدنت همه آدمها مهیای رفتن می شوند

و مهربانی در کوچه های شهرمان جاری می شود

پرندگان این درخت دگربار غزل خواهند خواند و

تا دمیدن صور

به یمن ورود این میهمانان دلشاد سرود خواهندخواند

دگربار استکان های فراموش شده گنجه بوی چای خواهند داد

و بهار بر قالی کهنه به سماع در خواهد آمد

ناگاه نسیمی  پر از سیب از سمت تمام خوبیها خواهد وزید

و طعم های تلخ رسوب کرده  را خواهد شست و

بادهایی را که به سرزمین قلبمان غبار می آورند